Bio

Aagje wordt geboren in een klein dorpje in Brazilië. Wanneer ze amper vier maanden oud is, wordt ze geadopteerd door Hilde Vanwalleghem en komt ze naar België. De kleine Aagje blijkt een echte “durfal” en neemt als 6-jarige deel aan haar eerste turnwedstrijdjes. Ze droomt ervan méér te kunnen trainen want ze wil een professionele turnster worden.

Aagje trekt als 11-jarige naar Opmeer in Nederland waar ze logeert in een gastgezin en traint bij coach Gerrit Beltman . Daar komt ze voor het eerst in aanraking met het echte topturnen en de trainingsuren worden opgedreven van 10 naar 31 uur per week. Aagje’s eerste grote internationale doorbraak is tijdens de European Youth Olympic Days in 2001 in Murcia, zowat de Olympische Spelen voor beloften. Temidden van alle grote turnlanden wordt ze er allround 7de en wint Aagje zilver aan de brug! Ze begint stilletjes te dromen van de Olympische Spelen.

Tijdens de Wereldkampioenschappen 2003 in Anaheim (Los Angeles) waar ze als eerstejaars senior allround 21ste wordt, verovert ze een quotumplaats voor de Olympische Spelen 2004 in Athene. De eerste stap richting de Spelen is gezet! Er volgt een zwaar jaar voor Aagje. De trainingsintensiteit wordt nog verder opgedreven en er volgen tal van wedstrijden en stages. Ze haalt twee keer finale op een wereldbekerwedstrijd en daarmee is ook het BOIC overtuigd: Aagje gaat naar de Olympische Spelen! Op de Spelen turnt Aagje een prima kwalificatiewedstrijd en selecteert zich voor de allround-finale. Aagje zet een knappe finale neer en zet daarmee de tot dan toe beste Belgische prestatie in turnen ooit neer. Athene is een keerpunt voor Aagje: als jongste deelneemster van de Belgische ploeg komt ze bijzonder ontwapenend uit de hoek en plots is ze bekend in heel België.

Terug in België valt het niet mee om het goede trainingsritme te pakken te krijgen. Tijdens de kwalificatiewedstrijd van het EK 2005 haalt Aagje niet haar normale niveau en weet zich maar nipt te kwalificeren voor de allround-finale. In de finales bewijst ze opnieuw wat ze waard is: ze wordt allround 6de… en pakt brons op sprong! De eerste Europese medaille in de geschiedenis van de Belgische gymnastiek!

Na een enkelbreuk in het voorjaar van 2006 maakt ze haar comeback op de Wereldkampioenschappen in Aarhus later dat jaar. Het nieuwe doel is inmiddels gevonden: de Olympische Spelen van Beijing 2008 wenken en Aagje werkt hard om zich volgend jaar te selecteren voor deelname aan haar tweede Olympische Spelen. Maar begin maart 2007 kwetst Aagje zich echter opnieuw, deze keer een voorste kruisband ruptuur. Wonder boven wonder revalideert Aagje's knie bijzonder snel. Ze reist af naar Stuttgart in de hoop zich daar te kwalificeren voor de Olympische Spelen in Beijing. Maar door haar enorme korte voorbereidingsperiode, kwalificeert ze zich op 5 hondersten van een punt net niet voor die Spelen. Een enorme teleurstelling, maar Aagje vindt een nieuw doel en turnt gewoon verder.

Vanaf 2010 staat alles in teken van het Belgisch turnteam met als doel zich als team te plaatsen voor de Spelen van Londen 2012. Met Aagje als teamleader legt het Belgische team gedurende 2 jaar een mooi selectie parcours af, maar op het laatste test-event in London (januari 2012) mist het Belgisch-turnteam echter op een haar na, hun eerste Olympisch team-ticket ooit. De ontgoocheling is groot, maar na wat wikken en wegen beslist Aagje de uitdaging aan te gaan: zich alsnog individueel te plaatsen voor de Spelen van 2012 in London.

Een paar maanden later bergt Aagje deze olympische droom op. Eind maart 2012 kondigt ze haar afscheid als topturnster aan: “Na 20 jaar turnen, waarvan 14 jaar op topniveau met tal van internationale ereplaatsen, maar ook tal van blessures is het genoeg geweest. "Ik wil vooral met een goed gevoel afscheid kunnen nemen van de sport waar ik zo van hou en kan alleen maar heel tevreden zijn met wat ik bereikt heb. Finale op de Spelen, eerste Belgische turnmedaille ooit op een EK, tal van World Cup medailles,... Ik heb het turnen in ons land zien groeien en denk dat ik het zelf ook wel mee op de kaart gezet heb. Nu staat er een goeie generatie klaar, ik wens hen het allerbeste toe," zegt Aagje op de persconferentie die georganiseerd wordt naar aanleiding van haar afscheid. 

In het najaar van 2012 neemt Aagje deel aan verschillende televisieprogramma’s waaronder het survival-programma Expeditie Robinson, en het kookprogramma Masterchef. in 2013 gaat ze aan de slag bij verschillende productiehuizen waar ze als redactrice en kandidaatbegeleidster werkt voor ondermeer Belgium Got Talent en K3zoektK3. Ook fungeert ze meermaals als co-commentatrice bij Sporza op verschillende gymnastiekevenementen en werkt ze mee aan een Olympisch project bij Radio 2.

Augustus 2013 wordt Aagje voor het eerst trotse mama van dochter Noa met haar vriend en voormalig topsporter polsstokspringen Denis Goossens. Ze stappen in juni 2016 in het huwelijksbootje. Ook in dat jaar neemt Aagje Vanwalleghem deel aan het VIER-programma Eeuwige Roem waar ze het in de finale opneemt tegen Olympisch kampioene Hanna Mariën en voetballegende Wesley Sonck. 

Aagje werkt in het voorjaar 2016 aan haar eerste boek waar ze naast haar biografie die als rode draad fungeert jongeren wil inspireren, de kracht en de moed wil geven hun dromen waar te maken, net als Aagje altijd heeft gedaan. In het najaar 2016 ziet VEERKRACHT het levenslicht. Een succes, zo blijkt, want na amper 6 maanden is de eerste druk zo goed als uitverkocht.

Maart 2017 verwachten Aagje en haar man Denis een 2e kindje. Ditmaal een zoontje.